Παρά τον πολιτικό συμβολισμό της συμφωνίας, οι τρεις εθνικιστικές δυνάμεις δεν μπορούν από μόνες τους να προκηρύξουν δημοψηφίσματα ανεξαρτησίας ή επανένωσης
Οι ηγέτες του Scottish National Party (SNP), του Plaid Cymru και του Sinn Féin υπέγραψαν στις 14 Σεπτεμβρίου στο Κάρντιφ κοινό μνημόνιο, με το οποίο ζητούν από τη βρετανική κυβέρνηση να «προετοιμάσει, σχεδιάσει και διευκολύνει» πιθανές συνταγματικές αλλαγές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αποχώρηση των επιμέρους εθνών από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Στη συνάντηση συμμετείχαν ο πρωθυπουργός της Σκωτίας και ηγέτης του SNP John Swinney, ο ηγέτης του Plaid Cymru και πρωθυπουργός της Ουαλίας Rhun ap Iorwerth, καθώς και οι Michelle O'Neill και Mary Lou McDonald από το Sinn Féin.
Είναι η πρώτη φορά από την έναρξη της αποκέντρωσης το 1999 που και οι τρεις διοικήσεις Σκωτίας, Ουαλίας και Βόρειας Ιρλανδίας— διοικούνται από κόμματα που τάσσονται υπέρ της αποχώρησης από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Κεντρικό στοιχείο της συμφωνίας είναι η κοινή αναφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το μνημόνιο υποστηρίζει ότι «το μέλλον των εθνών μας ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση», ενώ παράλληλα προβλέπει συνεργασία σε ζητήματα οικονομίας, ενέργειας και διεθνών σχέσεων.
Οι τρεις πλευρές αναγνωρίζουν, ωστόσο, ότι έχουν διαφορετικές συνταγματικές επιδιώξεις και ότι κάθε περιοχή θα ακολουθήσει τον δικό της ρυθμό.
Το ευρωπαϊκό ζήτημα
Δημοσίευμα επισημαίνει ότι η ανεξαρτησία της Σκωτίας ή της Ουαλίας δεν θα σήμαινε αυτόματα επιστροφή στην ΕΕ.
Μετά το Brexit, το οποίο ολοκληρώθηκε με την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ το 2020, ένα ανεξάρτητο κράτος όπως η Σκωτία ή η Ουαλία θα έπρεπε να υποβάλει αίτηση ένταξης ως νέο κράτος, σύμφωνα με το άρθρο 49 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η διαδικασία απαιτεί, μεταξύ άλλων, ομόφωνη έγκριση από τα κράτη-μέλη.
Διαφορετική είναι η περίπτωση της Βόρειας Ιρλανδίας.
Εάν σε μελλοντικό δημοψήφισμα επικρατούσε η ένωση με την Ιρλανδία, η περιοχή θα εντασσόταν στην ήδη υπάρχουσα ΕΕ μέσω της ένωσης με ένα κράτος-μέλος, κατά το πρότυπο της γερμανικής επανένωσης του 1990.
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το άρθρο, καθοριστικό ρόλο θα είχε περισσότερο το Δουβλίνο παρά οι Βρυξέλλες.
Η Βόρεια Ιρλανδία και η παρέμβαση Trump
Η συνάντηση στο Κάρντιφ πραγματοποιήθηκε δύο ημέρες μετά τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Donald Trump στο Δουβλίνο, όπου εξέφρασε την επιθυμία του να δει την Ιρλανδία ενωμένη και υποστήριξε ότι η επανένωση θα συμβεί τελικά.
Οι δηλώσεις αυτές αποτέλεσαν αλλαγή σε σχέση με την παραδοσιακή αμερικανική ουδετερότητα στο συγκεκριμένο ζήτημα και προκάλεσαν αντιδράσεις από τους ενωτικούς της Βόρειας Ιρλανδίας.
Η Michelle O'Neill υποστήριξε ότι η παρέμβαση δείχνει πως το ζήτημα της ιρλανδικής ενότητας παραμένει ενεργό. Αντίθετα, ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Micheál Martin κράτησε πιο προσεκτική στάση, τονίζοντας ότι οποιαδήποτε λύση θα πρέπει να βασίζεται στις σχέσεις μεταξύ Βρετανίας και Ιρλανδίας και στις σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Βόρειας Ιρλανδίας.
Τα όρια της συμφωνίας
Παρά τον πολιτικό συμβολισμό της συμφωνίας, οι τρεις εθνικιστικές δυνάμεις δεν μπορούν από μόνες τους να προκηρύξουν δημοψηφίσματα ανεξαρτησίας ή επανένωσης.
Το SNP επιδιώκει νέο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, μετά το δημοψήφισμα του 2014, στο οποίο επικράτησε η παραμονή στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το Plaid Cymru βλέπει την ανεξαρτησία της Ουαλίας ως μακροπρόθεσμο στόχο και δεν επιδιώκει άμεσα δημοψήφισμα.
Στη Βόρεια Ιρλανδία, ένα δημοψήφισμα για την ένωση με την Ιρλανδία μπορεί να προκηρυχθεί μόνο υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπει η Good Friday Agreement, με τον Βρετανό υπουργό αρμόδιο για τη Βόρεια Ιρλανδία να έχει τον σχετικό θεσμικό ρόλο.
Το μνημόνιο δεν αλλάζει το νομικό καθεστώς του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά δημιουργεί για πρώτη φορά έναν κοινό πολιτικό άξονα μεταξύ των τριών εθνικιστικών κομμάτων: κοινή θέση απέναντι στο Westminster, κοινή αναφορά στις συνέπειες του Brexit και κοινή επιδίωξη ενός ευρωπαϊκού προσανατολισμού για το μέλλον τους. Παραμένει, ωστόσο, ανοιχτό το κατά πόσο η ΕΕ θα υποστήριζε στην πράξη μια τέτοια εξέλιξη.
www.bankingnews.gr
Στη συνάντηση συμμετείχαν ο πρωθυπουργός της Σκωτίας και ηγέτης του SNP John Swinney, ο ηγέτης του Plaid Cymru και πρωθυπουργός της Ουαλίας Rhun ap Iorwerth, καθώς και οι Michelle O'Neill και Mary Lou McDonald από το Sinn Féin.
Είναι η πρώτη φορά από την έναρξη της αποκέντρωσης το 1999 που και οι τρεις διοικήσεις Σκωτίας, Ουαλίας και Βόρειας Ιρλανδίας— διοικούνται από κόμματα που τάσσονται υπέρ της αποχώρησης από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Κεντρικό στοιχείο της συμφωνίας είναι η κοινή αναφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το μνημόνιο υποστηρίζει ότι «το μέλλον των εθνών μας ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση», ενώ παράλληλα προβλέπει συνεργασία σε ζητήματα οικονομίας, ενέργειας και διεθνών σχέσεων.
Οι τρεις πλευρές αναγνωρίζουν, ωστόσο, ότι έχουν διαφορετικές συνταγματικές επιδιώξεις και ότι κάθε περιοχή θα ακολουθήσει τον δικό της ρυθμό.
Το ευρωπαϊκό ζήτημα
Δημοσίευμα επισημαίνει ότι η ανεξαρτησία της Σκωτίας ή της Ουαλίας δεν θα σήμαινε αυτόματα επιστροφή στην ΕΕ.
Μετά το Brexit, το οποίο ολοκληρώθηκε με την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ το 2020, ένα ανεξάρτητο κράτος όπως η Σκωτία ή η Ουαλία θα έπρεπε να υποβάλει αίτηση ένταξης ως νέο κράτος, σύμφωνα με το άρθρο 49 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η διαδικασία απαιτεί, μεταξύ άλλων, ομόφωνη έγκριση από τα κράτη-μέλη.
Διαφορετική είναι η περίπτωση της Βόρειας Ιρλανδίας.
Εάν σε μελλοντικό δημοψήφισμα επικρατούσε η ένωση με την Ιρλανδία, η περιοχή θα εντασσόταν στην ήδη υπάρχουσα ΕΕ μέσω της ένωσης με ένα κράτος-μέλος, κατά το πρότυπο της γερμανικής επανένωσης του 1990.
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το άρθρο, καθοριστικό ρόλο θα είχε περισσότερο το Δουβλίνο παρά οι Βρυξέλλες.
Η Βόρεια Ιρλανδία και η παρέμβαση Trump
Η συνάντηση στο Κάρντιφ πραγματοποιήθηκε δύο ημέρες μετά τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Donald Trump στο Δουβλίνο, όπου εξέφρασε την επιθυμία του να δει την Ιρλανδία ενωμένη και υποστήριξε ότι η επανένωση θα συμβεί τελικά.
Οι δηλώσεις αυτές αποτέλεσαν αλλαγή σε σχέση με την παραδοσιακή αμερικανική ουδετερότητα στο συγκεκριμένο ζήτημα και προκάλεσαν αντιδράσεις από τους ενωτικούς της Βόρειας Ιρλανδίας.
Η Michelle O'Neill υποστήριξε ότι η παρέμβαση δείχνει πως το ζήτημα της ιρλανδικής ενότητας παραμένει ενεργό. Αντίθετα, ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Micheál Martin κράτησε πιο προσεκτική στάση, τονίζοντας ότι οποιαδήποτε λύση θα πρέπει να βασίζεται στις σχέσεις μεταξύ Βρετανίας και Ιρλανδίας και στις σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Βόρειας Ιρλανδίας.
Τα όρια της συμφωνίας
Παρά τον πολιτικό συμβολισμό της συμφωνίας, οι τρεις εθνικιστικές δυνάμεις δεν μπορούν από μόνες τους να προκηρύξουν δημοψηφίσματα ανεξαρτησίας ή επανένωσης.
Το SNP επιδιώκει νέο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, μετά το δημοψήφισμα του 2014, στο οποίο επικράτησε η παραμονή στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το Plaid Cymru βλέπει την ανεξαρτησία της Ουαλίας ως μακροπρόθεσμο στόχο και δεν επιδιώκει άμεσα δημοψήφισμα.
Στη Βόρεια Ιρλανδία, ένα δημοψήφισμα για την ένωση με την Ιρλανδία μπορεί να προκηρυχθεί μόνο υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπει η Good Friday Agreement, με τον Βρετανό υπουργό αρμόδιο για τη Βόρεια Ιρλανδία να έχει τον σχετικό θεσμικό ρόλο.
Το μνημόνιο δεν αλλάζει το νομικό καθεστώς του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά δημιουργεί για πρώτη φορά έναν κοινό πολιτικό άξονα μεταξύ των τριών εθνικιστικών κομμάτων: κοινή θέση απέναντι στο Westminster, κοινή αναφορά στις συνέπειες του Brexit και κοινή επιδίωξη ενός ευρωπαϊκού προσανατολισμού για το μέλλον τους. Παραμένει, ωστόσο, ανοιχτό το κατά πόσο η ΕΕ θα υποστήριζε στην πράξη μια τέτοια εξέλιξη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών