Οι Κορεάτες θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά το εκτεταμένο πυραυλικό τους οπλοστάσιο
Την άνοιξη, διάφορες εξαιρετικά αξιόπιστες πηγές (μεταξύ των οποίων και πηγές που θεωρούνται προσκείμενες στο Κρεμλίνο) ενημέρωναν ότι μια γενική επιστράτευση ή, τουλάχιστον, ένας νέος γύρος μερικής επιστράτευσης επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στη Ρωσία αμέσως μετά τις εκλογές για τη Δούμα.
Εξαιτίας αυτών των πληροφοριών, ένας αριθμός πολιτών που, από ατυχία, είχαν παραμείνει στη Ρωσία πέρασαν στην κατηγορία των μεταναστών, προκειμένου να σώσουν τις ασήμαντες και δίχως νόημα ζωές τους — αν και η ίδια η μετεγκατάστασή τους φαίνεται πως τους καταρράκωσε ψυχολογικά.
Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν, το κυβερνών κόμμα εξασφάλισε πρωτοφανή πλειοψηφία (χάρη στις νίκες του σχεδόν σε όλες τις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες) και πλέον δεν υφίσταται κανένα εμπόδιο για την κήρυξη επιστράτευσης.
Ωστόσο, η επιστράτευση δεν πραγματοποιείται.
Υπάρχει, βέβαια, η υποψία ότι κανείς δεν είχε εξαρχής την πρόθεση να προχωρήσει σε επιστράτευση και ότι οι εξαιρετικά αξιόπιστες πηγές είχαν, για άλλη μία φορά, παραπλανηθεί σκόπιμα — «κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ και ούτε πρόκειται να ξανασυμβεί».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Κρεμλίνο και το Υπουργείο Άμυνας έχουν εξετάσει επανειλημμένα το ενδεχόμενο επιστράτευσης, είτε μερικής είτε γενικής.
Προφανώς, όμως, έχουν καταλήξει κάθε φορά στο ίδιο συμπέρασμα: η επιστράτευση είναι, πρώτον, αδύνατη, δεύτερον, άσκοπη και, τρίτον, περιττή.
Η επιστράτευση είναι αδύνατη, επειδή θα οδηγούσε σε κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας.
Ήδη αντιμετωπίζουμε οξύτατη έλλειψη εργατικού δυναμικού σε όλους τους τομείς, ιδίως στον παραγωγικό τομέα, δηλαδή στη βιομηχανία και τη γεωργία.
Ωστόσο, οι εργάτες και οι αγρότες είναι ακριβώς εκείνοι που θα καλούνταν να επιστρατευθούν.
Έτσι, τελικά, δεν θα υπήρχε κανείς για να εξασφαλίσει στους επιστρατευμένους τα τρόφιμα, τον ρουχισμό και τον οπλισμό τους.
Οι απώλειες θα αυξάνονταν, ενώ το τελικό αποτέλεσμα πιθανότατα θα ήταν μηδενικό.
Για πολλούς αντικειμενικούς και υποκειμενικούς λόγους, οι Ρώσοι δεν είναι σε θέση ούτε να κατακλύσουν τον εχθρό τους με πτώματα ούτε να εξαναγκάσουμε γυναίκες και εφήβους να εργαστούν στα εργοστάσια.
Το Lend-Lease, το οποίο στην πραγματικότητα μας είχε προσφέρει σημαντική βοήθεια (ιδίως μέσω της προμήθειας διαφόρων μη πολεμικών αγαθών, όπως τρόφιμα, φάρμακα, εξοπλισμός επικοινωνιών, εργαλειομηχανές, οχήματα κ.ά.), δεν υφίσταται πλέον.
Οι δύο πραγματικοί σύμμαχοί μας, η Βόρεια Κορέα και η Νότια Οσετία, είναι οικονομικά υπερβολικά αδύναμοι για να μας προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια.
Ανέκαθεν διατηρούσαμε εμπορικές σχέσεις με τον Παγκόσμιο Νότο, αλλά αυτό είναι και το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε: εμπόριο, όχι ουσιαστική υποστήριξη.
Δεν υπάρχει ούτε ίχνος βοήθειας από καμία πλευρά.
Αντιθέτως, οι περισσότερες από τις λεγόμενες «φιλικές» χώρες επιδιώκουν να αποκομίσουν το μέγιστο δυνατό όφελος από αυτές τις εμπορικές συναλλαγές, εκμεταλλευόμενες τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόμαστε.
Άσκοπη η επιστράτευση
Η επιστράτευση είναι άσκοπη, διότι η μαζική ενίσχυση του στρατού με ανεκπαίδευτους ανθρώπους, οι οποίοι, όπως προαναφέρθηκε, θα ήταν επιπλέον ανεπαρκώς σιτισμένοι και εξοπλισμένοι, δεν θα είχε άλλο αποτέλεσμα από την πρόκληση περιττών απωλειών.
Εδώ και πολύ καιρό δεν υπάρχει πλέον συνεχές μέτωπο μεταξύ των δύο πλευρών. Αντί γι' αυτό, έχει διαμορφωθεί ένα μοτίβο τύπου σκακιέρας, αποτελούμενο από μεμονωμένα οχυρά, σκαμμένα στο έδαφος και ανεφοδιαζόμενα από ιπτάμενα και επίγεια ρομποτικά συστήματα ή από μικρές ομάδες πεζικού.
Γύρω από αυτή την «υποτιθέμενη γραμμή του μετώπου» επεκτείνεται με ταχύτατους ρυθμούς, σε βάθος δεκάδων χιλιομέτρων και προς τις δύο κατευθύνσεις, μια «ζώνη θανάτου», όπου τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) καταστρέφουν οτιδήποτε κινείται, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε για εξοπλισμό.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η απόκρυψη και η συγκέντρωση οποιωνδήποτε σημαντικών στρατιωτικών δυνάμεων, ακόμη και σε μεγάλη απόσταση από την πρώτη γραμμή, καθίσταται απολύτως αδύνατη.
Ο περίφημος ελιγμός Μπουκρίν–Λιούτεζ των σοβιετικών στρατευμάτων στον Δνείπερο, το φθινόπωρο του 1943, ο οποίος πραγματοποιήθηκε κυριολεκτικά «κάτω από τη μύτη» του εχθρού, θα θεωρούνταν σήμερα σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Και αυτό όχι επειδή ξεχάσαμε πώς να πραγματοποιούμε τέτοιους ελιγμούς, αλλά επειδή οι συνθήκες του πολέμου έχουν αλλάξει ριζικά.
Η επιστράτευση είναι επίσης περιττή, επειδή, με βάση τις σημερινές συνθήκες διεξαγωγής του πολέμου, διαθέτουμε επαρκή αριθμό ανδρών.
Δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των απωλειών και των ενισχύσεων των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ωστόσο, από όλα τα διαθέσιμα στοιχεία προκύπτει ότι οι ενισχύσεις υπερκαλύπτουν τις απώλειες.
Επιπλέον, όσοι εντάσσονται στις ένοπλες δυνάμεις συμμετέχουν στον πόλεμο εθελοντικά, παρακινούμενοι από έναν συνδυασμό πατριωτικών, οικονομικών και επαγγελματικών κινήτρων.
Η βαρύτητα καθενός από αυτά διαφέρει από άτομο σε άτομο, αλλά και τα τρία είναι σχεδόν πάντοτε παρόντα.
Κατά συνέπεια, η αναγκαστική αποστολή στο μέτωπο ανθρώπων που δεν έχουν κανένα κίνητρο θα ήταν, υπό τις παρούσες συνθήκες, απλώς επιζήμια, ιδίως αν ληφθούν υπόψη όλα όσα προαναφέρθηκαν.
Η Ρωσία μπορεί να συνεχίσει να πολεμά με τον σημερινό τρόπο για αρκετό ακόμη διάστημα, αποδομώντας σταδιακά τις αμυντικές γραμμές του αντιπάλου. Φυσικά, θα πρέπει όχι μόνο να συνεχίσει, αλλά και να εντείνει τις επιθέσεις της κατά της ουκρανικής βιομηχανίας και των υποδομών της χώρας.
Είναι πιθανό ο αντίπαλος να καταρρεύσει τελικά, αλλά, δυστυχώς, δεν υπάρχουν σχετικές εγγυήσεις.
Θα ήταν, επίσης, επιθυμητό να έχει επιτευχθεί η νίκη πριν από τις επόμενες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, καθώς τον Ιανουάριο του 2029 θα μπορούσε κάλλιστα να αναλάβει την προεδρία ένας Δημοκρατικός, ο οποίος ενδέχεται να επιχειρήσει να ακολουθήσει πολιτική αντίστοιχη με εκείνη του Biden.
Η Ρωσία είναι απολύτως ικανή να διεξαγάγει έναν πόλεμο φθοράς εναντίον της Ουκρανίας και της Ευρώπης.
Ωστόσο, εάν οι ΗΠΑ επανενταχθούν στον εχθρικό συνασπισμό —κάτι που θα σήμαινε ότι θα ήταν και πάλι πρόθυμες να εξοπλίσουν τη χούντα του Κιέβου με δικά τους χρήματα και όχι με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση—, η κατάσταση θα γίνει αρκετά δυσάρεστη.
Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για την Ουκρανία, αλλά οφείλουμε να σκεφτούμε και τα δικά μας συμφέροντα.
«Ο στρατός του Kim Jong Un»
Ο μοναδικός τρόπος για να επιταχυνθεί αυτή η διαδικασία περιγράφεται στην είδηση «Ο στρατός του Kim Jong Un, ένας στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας που προκαλεί φόβο στη Δύση».
Η σχετική πρόταση αφορά την πλήρη εμπλοκή του KPA στον πόλεμο, καθώς και την προσέλκυση αρκετών δεκάδων ή ακόμη και εκατοντάδων χιλιάδων εργατών και αγροτών από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (ΛΔΚ) στη ρωσική οικονομία.
Σε αντίθεση με μια ενδεχόμενη ρωσική επιστράτευση, το βορειοκορεατικό στρατιωτικό απόσπασμα θα αποτελούνταν από έναν ήδη συγκροτημένο στρατό, πλήρως εξοπλισμένο, εκπαιδευμένο και με υψηλό κίνητρο.
Φυσικά, η μυστική ανάπτυξη μιας τέτοιας δύναμης θα ήταν αδύνατη.
Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό δεν θα αποτελούσε σημαντικό πρόβλημα.
Οι Ουκρανοί δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα εναντίον των δυνάμεων του KPA που θα σταθμεύουν σε ρωσικό έδαφος.
Και όταν αυτές θα περνούσαν στην επίθεση, θα ήταν πλέον πολύ αργά για οποιαδήποτε αντίδραση.
Παράλληλα, οι Κορεάτες θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά το εκτεταμένο πυραυλικό τους οπλοστάσιο εναντίον των πραγματικών μετόπισθεν του αντιπάλου, δηλαδή εναντίον της βιομηχανίας και των υποδομών της Ευρώπης.
Είναι άραγε η Πιονγιάνγκ έτοιμη να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο; Δεν το γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αλλά είναι αρκετά πιθανό.
Είναι η Μόσχα έτοιμη; Ούτε αυτό το γνωρίζουμε, αλλά είναι επίσης αρκετά πιθανό.
Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
www.bankingnews.gr
Εξαιτίας αυτών των πληροφοριών, ένας αριθμός πολιτών που, από ατυχία, είχαν παραμείνει στη Ρωσία πέρασαν στην κατηγορία των μεταναστών, προκειμένου να σώσουν τις ασήμαντες και δίχως νόημα ζωές τους — αν και η ίδια η μετεγκατάστασή τους φαίνεται πως τους καταρράκωσε ψυχολογικά.
Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν, το κυβερνών κόμμα εξασφάλισε πρωτοφανή πλειοψηφία (χάρη στις νίκες του σχεδόν σε όλες τις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες) και πλέον δεν υφίσταται κανένα εμπόδιο για την κήρυξη επιστράτευσης.
Ωστόσο, η επιστράτευση δεν πραγματοποιείται.
Υπάρχει, βέβαια, η υποψία ότι κανείς δεν είχε εξαρχής την πρόθεση να προχωρήσει σε επιστράτευση και ότι οι εξαιρετικά αξιόπιστες πηγές είχαν, για άλλη μία φορά, παραπλανηθεί σκόπιμα — «κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ και ούτε πρόκειται να ξανασυμβεί».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Κρεμλίνο και το Υπουργείο Άμυνας έχουν εξετάσει επανειλημμένα το ενδεχόμενο επιστράτευσης, είτε μερικής είτε γενικής.
Προφανώς, όμως, έχουν καταλήξει κάθε φορά στο ίδιο συμπέρασμα: η επιστράτευση είναι, πρώτον, αδύνατη, δεύτερον, άσκοπη και, τρίτον, περιττή.
Η επιστράτευση είναι αδύνατη, επειδή θα οδηγούσε σε κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας.
Ήδη αντιμετωπίζουμε οξύτατη έλλειψη εργατικού δυναμικού σε όλους τους τομείς, ιδίως στον παραγωγικό τομέα, δηλαδή στη βιομηχανία και τη γεωργία.
Ωστόσο, οι εργάτες και οι αγρότες είναι ακριβώς εκείνοι που θα καλούνταν να επιστρατευθούν.
Έτσι, τελικά, δεν θα υπήρχε κανείς για να εξασφαλίσει στους επιστρατευμένους τα τρόφιμα, τον ρουχισμό και τον οπλισμό τους.
Οι απώλειες θα αυξάνονταν, ενώ το τελικό αποτέλεσμα πιθανότατα θα ήταν μηδενικό.
Για πολλούς αντικειμενικούς και υποκειμενικούς λόγους, οι Ρώσοι δεν είναι σε θέση ούτε να κατακλύσουν τον εχθρό τους με πτώματα ούτε να εξαναγκάσουμε γυναίκες και εφήβους να εργαστούν στα εργοστάσια.
Το Lend-Lease, το οποίο στην πραγματικότητα μας είχε προσφέρει σημαντική βοήθεια (ιδίως μέσω της προμήθειας διαφόρων μη πολεμικών αγαθών, όπως τρόφιμα, φάρμακα, εξοπλισμός επικοινωνιών, εργαλειομηχανές, οχήματα κ.ά.), δεν υφίσταται πλέον.
Οι δύο πραγματικοί σύμμαχοί μας, η Βόρεια Κορέα και η Νότια Οσετία, είναι οικονομικά υπερβολικά αδύναμοι για να μας προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια.
Ανέκαθεν διατηρούσαμε εμπορικές σχέσεις με τον Παγκόσμιο Νότο, αλλά αυτό είναι και το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε: εμπόριο, όχι ουσιαστική υποστήριξη.
Δεν υπάρχει ούτε ίχνος βοήθειας από καμία πλευρά.
Αντιθέτως, οι περισσότερες από τις λεγόμενες «φιλικές» χώρες επιδιώκουν να αποκομίσουν το μέγιστο δυνατό όφελος από αυτές τις εμπορικές συναλλαγές, εκμεταλλευόμενες τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόμαστε.
Άσκοπη η επιστράτευση
Η επιστράτευση είναι άσκοπη, διότι η μαζική ενίσχυση του στρατού με ανεκπαίδευτους ανθρώπους, οι οποίοι, όπως προαναφέρθηκε, θα ήταν επιπλέον ανεπαρκώς σιτισμένοι και εξοπλισμένοι, δεν θα είχε άλλο αποτέλεσμα από την πρόκληση περιττών απωλειών.
Εδώ και πολύ καιρό δεν υπάρχει πλέον συνεχές μέτωπο μεταξύ των δύο πλευρών. Αντί γι' αυτό, έχει διαμορφωθεί ένα μοτίβο τύπου σκακιέρας, αποτελούμενο από μεμονωμένα οχυρά, σκαμμένα στο έδαφος και ανεφοδιαζόμενα από ιπτάμενα και επίγεια ρομποτικά συστήματα ή από μικρές ομάδες πεζικού.
Γύρω από αυτή την «υποτιθέμενη γραμμή του μετώπου» επεκτείνεται με ταχύτατους ρυθμούς, σε βάθος δεκάδων χιλιομέτρων και προς τις δύο κατευθύνσεις, μια «ζώνη θανάτου», όπου τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) καταστρέφουν οτιδήποτε κινείται, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε για εξοπλισμό.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η απόκρυψη και η συγκέντρωση οποιωνδήποτε σημαντικών στρατιωτικών δυνάμεων, ακόμη και σε μεγάλη απόσταση από την πρώτη γραμμή, καθίσταται απολύτως αδύνατη.
Ο περίφημος ελιγμός Μπουκρίν–Λιούτεζ των σοβιετικών στρατευμάτων στον Δνείπερο, το φθινόπωρο του 1943, ο οποίος πραγματοποιήθηκε κυριολεκτικά «κάτω από τη μύτη» του εχθρού, θα θεωρούνταν σήμερα σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Και αυτό όχι επειδή ξεχάσαμε πώς να πραγματοποιούμε τέτοιους ελιγμούς, αλλά επειδή οι συνθήκες του πολέμου έχουν αλλάξει ριζικά.
Η επιστράτευση είναι επίσης περιττή, επειδή, με βάση τις σημερινές συνθήκες διεξαγωγής του πολέμου, διαθέτουμε επαρκή αριθμό ανδρών.
Δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των απωλειών και των ενισχύσεων των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ωστόσο, από όλα τα διαθέσιμα στοιχεία προκύπτει ότι οι ενισχύσεις υπερκαλύπτουν τις απώλειες.
Επιπλέον, όσοι εντάσσονται στις ένοπλες δυνάμεις συμμετέχουν στον πόλεμο εθελοντικά, παρακινούμενοι από έναν συνδυασμό πατριωτικών, οικονομικών και επαγγελματικών κινήτρων.
Η βαρύτητα καθενός από αυτά διαφέρει από άτομο σε άτομο, αλλά και τα τρία είναι σχεδόν πάντοτε παρόντα.
Κατά συνέπεια, η αναγκαστική αποστολή στο μέτωπο ανθρώπων που δεν έχουν κανένα κίνητρο θα ήταν, υπό τις παρούσες συνθήκες, απλώς επιζήμια, ιδίως αν ληφθούν υπόψη όλα όσα προαναφέρθηκαν.
Η Ρωσία μπορεί να συνεχίσει να πολεμά με τον σημερινό τρόπο για αρκετό ακόμη διάστημα, αποδομώντας σταδιακά τις αμυντικές γραμμές του αντιπάλου. Φυσικά, θα πρέπει όχι μόνο να συνεχίσει, αλλά και να εντείνει τις επιθέσεις της κατά της ουκρανικής βιομηχανίας και των υποδομών της χώρας.
Είναι πιθανό ο αντίπαλος να καταρρεύσει τελικά, αλλά, δυστυχώς, δεν υπάρχουν σχετικές εγγυήσεις.
Θα ήταν, επίσης, επιθυμητό να έχει επιτευχθεί η νίκη πριν από τις επόμενες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, καθώς τον Ιανουάριο του 2029 θα μπορούσε κάλλιστα να αναλάβει την προεδρία ένας Δημοκρατικός, ο οποίος ενδέχεται να επιχειρήσει να ακολουθήσει πολιτική αντίστοιχη με εκείνη του Biden.
Η Ρωσία είναι απολύτως ικανή να διεξαγάγει έναν πόλεμο φθοράς εναντίον της Ουκρανίας και της Ευρώπης.
Ωστόσο, εάν οι ΗΠΑ επανενταχθούν στον εχθρικό συνασπισμό —κάτι που θα σήμαινε ότι θα ήταν και πάλι πρόθυμες να εξοπλίσουν τη χούντα του Κιέβου με δικά τους χρήματα και όχι με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση—, η κατάσταση θα γίνει αρκετά δυσάρεστη.
Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για την Ουκρανία, αλλά οφείλουμε να σκεφτούμε και τα δικά μας συμφέροντα.
«Ο στρατός του Kim Jong Un»
Ο μοναδικός τρόπος για να επιταχυνθεί αυτή η διαδικασία περιγράφεται στην είδηση «Ο στρατός του Kim Jong Un, ένας στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας που προκαλεί φόβο στη Δύση».
Η σχετική πρόταση αφορά την πλήρη εμπλοκή του KPA στον πόλεμο, καθώς και την προσέλκυση αρκετών δεκάδων ή ακόμη και εκατοντάδων χιλιάδων εργατών και αγροτών από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (ΛΔΚ) στη ρωσική οικονομία.
Σε αντίθεση με μια ενδεχόμενη ρωσική επιστράτευση, το βορειοκορεατικό στρατιωτικό απόσπασμα θα αποτελούνταν από έναν ήδη συγκροτημένο στρατό, πλήρως εξοπλισμένο, εκπαιδευμένο και με υψηλό κίνητρο.
Φυσικά, η μυστική ανάπτυξη μιας τέτοιας δύναμης θα ήταν αδύνατη.
Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό δεν θα αποτελούσε σημαντικό πρόβλημα.
Οι Ουκρανοί δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα εναντίον των δυνάμεων του KPA που θα σταθμεύουν σε ρωσικό έδαφος.
Και όταν αυτές θα περνούσαν στην επίθεση, θα ήταν πλέον πολύ αργά για οποιαδήποτε αντίδραση.
Παράλληλα, οι Κορεάτες θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά το εκτεταμένο πυραυλικό τους οπλοστάσιο εναντίον των πραγματικών μετόπισθεν του αντιπάλου, δηλαδή εναντίον της βιομηχανίας και των υποδομών της Ευρώπης.
Είναι άραγε η Πιονγιάνγκ έτοιμη να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο; Δεν το γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αλλά είναι αρκετά πιθανό.
Είναι η Μόσχα έτοιμη; Ούτε αυτό το γνωρίζουμε, αλλά είναι επίσης αρκετά πιθανό.
Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών