Σήμα κινδύνου από Goldman Sachs για τις αγορές – Εφιάλτης LTCM ή νέα φούσκα dot-com; Η βουτιά του Nasdaq ξυπνά μνήμες από το 1998 και το 2000
Έντονο προβληματισμό προκαλεί στη Wall Street η νέα μεγάλη υποχώρηση των τεχνολογικών μετοχών, με τη συζήτηση να επικεντρώνεται πλέον στο κατά πόσο οι αγορές βρίσκονται μπροστά σε μια βαθύτερη αναταραχή ή σε μια προσωρινή διόρθωση.
Μετά τη χειρότερη ημερήσια επίδοση του Nasdaq από την περίοδο της πανδημίας Covid, οι συγκρίσεις με δύο από τις σημαντικότερες χρηματοοικονομικές κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών επανέρχονται στο προσκήνιο: την κρίση του Long-Term Capital Management (LTCM) το 1998 και την κατάρρευση της φούσκας των εταιρειών τεχνολογίας το 2000.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του ZeroHedge, ο επικεφαλής του τμήματος Delta One της Goldman Sachs εμφανίζεται να προκρίνει ως πιο αντιπροσωπευτική σύγκριση την κρίση του LTCM, απομακρύνοντας το ενδεχόμενο να επαναλαμβάνεται το σκηνικό της κατάρρευσης των dot-com.
Η διάκριση έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι δύο ιστορικές περίοδοι χαρακτηρίστηκαν από διαφορετικούς μηχανισμούς μετάδοσης της κρίσης και διαφορετικές αιτίες πίσω από τις μεγάλες χρηματιστηριακές απώλειες.
Το προηγούμενο του 1998: Πώς η κρίση του LTCM παραλίγο να προκαλέσει συστημικό σοκ
Η κρίση του Long-Term Capital Management το 1998 αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο η υπερβολική μόχλευση μπορεί να μετατρέψει μια επενδυτική αποτυχία σε απειλή για ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Το LTCM ήταν ένα από τα πλέον γνωστά hedge funds της εποχής, με επικεφαλής διακεκριμένους επενδυτές και οικονομολόγους, μεταξύ των οποίων και δύο βραβευμένους με Nobel Οικονομίας. Η επενδυτική του στρατηγική βασιζόταν σε σύνθετες συναλλαγές arbitrage, με την προσδοκία ότι οι αποκλίσεις στις τιμές ομολόγων και άλλων χρηματοοικονομικών προϊόντων θα περιορίζονταν σταδιακά.
Ωστόσο, η ρωσική κρίση του Αυγούστου 1998 και η στάση πληρωμών στο ρωσικό χρέος προκάλεσαν μαζική φυγή των επενδυτών προς ασφαλέστερες τοποθετήσεις. Τα περιθώρια αποδόσεων διευρύνθηκαν, η ρευστότητα περιορίστηκε και οι αγορές κινήθηκαν αντίθετα από τις προβλέψεις του fund.
Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό.
Το LTCM είχε ενεργητικό άνω των 125 δισ. δολαρίων έναντι κεφαλαίων περίπου 4,8 δισ. δολαρίων, γεγονός που αντιστοιχούσε σε μόχλευση άνω των 25 φορές.
Τον Αύγουστο του 1998 έχασε περίπου 1,8 δισ. δολάρια, ενώ οι συνολικές απώλειες κεφαλαίων ξεπέρασαν το 50% από την αρχή του έτους.
Η κατάσταση έγινε τόσο κρίσιμη ώστε η Federal Reserve Bank of New York συνέβαλε στη διοργάνωση ιδιωτικής διάσωσης ύψους 3,6 δισ. δολαρίων από μεγάλες χρηματοπιστωτικές εταιρείες, προκειμένου να αποφευχθεί μια ανεξέλεγκτη ρευστοποίηση θέσεων που θα μπορούσε να μεταδώσει την κρίση σε ολόκληρη την αγορά.
Το σενάριο του 2000: Όταν έσκασε η φούσκα των dot-com
Εντελώς διαφορετική ήταν η κρίση που ακολούθησε το 2000, όταν κατέρρευσε η χρηματιστηριακή φούσκα των εταιρειών τεχνολογίας και του διαδικτύου.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η εκρηκτική ανάπτυξη του Internet είχε δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες για την αποκαλούμενη νέα οικονομία.
Επενδυτές και θεσμικά χαρτοφυλάκια τοποθετούσαν κεφάλαια σε εταιρείες τεχνολογίας, ακόμη και όταν αυτές δεν εμφάνιζαν ουσιαστικά έσοδα ή κερδοφορία.
Η άνοδος ήταν εντυπωσιακή. Ο Nasdaq ενισχύθηκε κατά 86% μόνο το 1999 και έφθασε στο ιστορικό υψηλό των 5.048 μονάδων στις 10 Μαρτίου 2000.
Όταν όμως οι προσδοκίες δεν επιβεβαιώθηκαν και οι επενδυτές άρχισαν να αμφισβητούν τις αποτιμήσεις, ακολούθησε μαζική έξοδος από τις τεχνολογικές μετοχές.
Μέχρι τον Οκτώβριο του 2002, ο Nasdaq είχε υποχωρήσει περίπου 77% από το υψηλό του, ενώ εκατοντάδες εταιρείες του κλάδου έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της χρηματιστηριακής τους αξίας ή οδηγήθηκαν σε κατάρρευση.
Γιατί έχει σημασία η σύγκριση για τη σημερινή Wall Street
Η διάκριση ανάμεσα στα δύο ιστορικά προηγούμενα είναι ουσιαστική για την αξιολόγηση των σημερινών χρηματιστηριακών κινδύνων.
Μια κρίση τύπου LTCM θα μπορούσε να συνδεθεί κυρίως με υπερβολική μόχλευση, συγκέντρωση θέσεων, προβλήματα ρευστότητας και αναγκαστικές ρευστοποιήσεις.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ακόμη και μια σχετικά περιορισμένη αρχική αναταραχή μπορεί να αποκτήσει ευρύτερες διαστάσεις, εάν πολλοί επενδυτές επιχειρήσουν ταυτόχρονα να περιορίσουν τον κίνδυνό τους.
Αντίθετα, μια επανάληψη του 2000 θα παρέπεμπε σε βαθύτερο πρόβλημα αποτιμήσεων. Δηλαδή, σε μια κατάσταση κατά την οποία οι τιμές των τεχνολογικών μετοχών έχουν απομακρυνθεί σημαντικά από τα θεμελιώδη οικονομικά μεγέθη των επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα να απαιτείται μακρά περίοδος προσαρμογής.
Σήμερα, η συζήτηση αφορά ιδιαίτερα τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες, τις επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη, τις υψηλές κεφαλαιοποιήσεις και τις τεράστιες προσδοκίες για τη μελλοντική κερδοφορία του κλάδου.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η αγορά απλώς απομακρύνεται από υπερβολικά αισιόδοξες προσδοκίες ή εάν έχουν συσσωρευτεί βαθύτεροι χρηματοοικονομικοί κίνδυνοι, οι οποίοι θα μπορούσαν να προκαλέσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Το μεγάλο στοίχημα των επενδυτών
Η αναφορά του επικεφαλής της Delta One της Goldman Sachs στην κρίση του LTCM, όπως μεταφέρεται από το ZeroHedge, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή διαφοροποιεί τη σημερινή συγκυρία από την κλασική εικόνα μιας φούσκας τεχνολογικών μετοχών.
Δεν σημαίνει ότι αποκλείεται μια μεγάλη διόρθωση στις τεχνολογικές μετοχές ή ότι οι σημερινές αποτιμήσεις είναι απαλλαγμένες από κινδύνους.
Αντίθετα, αναδεικνύει την ανάγκη να εξεταστεί όχι μόνο το ύψος των χρηματιστηριακών αποτιμήσεων, αλλά και η δομή των θέσεων που έχουν δημιουργηθεί στις αγορές.
Για τη Wall Street, το ζητούμενο είναι πλέον να διαπιστωθεί εάν η πρόσφατη αναταραχή αποτελεί μια προσωρινή αναπροσαρμογή των επενδυτικών χαρτοφυλακίων ή την αρχή μιας ευρύτερης διαδικασίας απομόχλευσης.
Και αυτή ακριβώς είναι η ουσία της σύγκρισης ανάμεσα στο 1998 και το 2000: άλλο μια κρίση ρευστότητας και μόχλευσης που απειλεί τη λειτουργία των αγορών και άλλο μια πολυετής κατάρρευση αποτιμήσεων που αλλάζει ριζικά τον επενδυτικό χάρτη.
www.bankingnews.gr
Μετά τη χειρότερη ημερήσια επίδοση του Nasdaq από την περίοδο της πανδημίας Covid, οι συγκρίσεις με δύο από τις σημαντικότερες χρηματοοικονομικές κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών επανέρχονται στο προσκήνιο: την κρίση του Long-Term Capital Management (LTCM) το 1998 και την κατάρρευση της φούσκας των εταιρειών τεχνολογίας το 2000.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του ZeroHedge, ο επικεφαλής του τμήματος Delta One της Goldman Sachs εμφανίζεται να προκρίνει ως πιο αντιπροσωπευτική σύγκριση την κρίση του LTCM, απομακρύνοντας το ενδεχόμενο να επαναλαμβάνεται το σκηνικό της κατάρρευσης των dot-com.
Η διάκριση έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι δύο ιστορικές περίοδοι χαρακτηρίστηκαν από διαφορετικούς μηχανισμούς μετάδοσης της κρίσης και διαφορετικές αιτίες πίσω από τις μεγάλες χρηματιστηριακές απώλειες.
Το προηγούμενο του 1998: Πώς η κρίση του LTCM παραλίγο να προκαλέσει συστημικό σοκ
Η κρίση του Long-Term Capital Management το 1998 αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο η υπερβολική μόχλευση μπορεί να μετατρέψει μια επενδυτική αποτυχία σε απειλή για ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Το LTCM ήταν ένα από τα πλέον γνωστά hedge funds της εποχής, με επικεφαλής διακεκριμένους επενδυτές και οικονομολόγους, μεταξύ των οποίων και δύο βραβευμένους με Nobel Οικονομίας. Η επενδυτική του στρατηγική βασιζόταν σε σύνθετες συναλλαγές arbitrage, με την προσδοκία ότι οι αποκλίσεις στις τιμές ομολόγων και άλλων χρηματοοικονομικών προϊόντων θα περιορίζονταν σταδιακά.
Ωστόσο, η ρωσική κρίση του Αυγούστου 1998 και η στάση πληρωμών στο ρωσικό χρέος προκάλεσαν μαζική φυγή των επενδυτών προς ασφαλέστερες τοποθετήσεις. Τα περιθώρια αποδόσεων διευρύνθηκαν, η ρευστότητα περιορίστηκε και οι αγορές κινήθηκαν αντίθετα από τις προβλέψεις του fund.
Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό.
Το LTCM είχε ενεργητικό άνω των 125 δισ. δολαρίων έναντι κεφαλαίων περίπου 4,8 δισ. δολαρίων, γεγονός που αντιστοιχούσε σε μόχλευση άνω των 25 φορές.
Τον Αύγουστο του 1998 έχασε περίπου 1,8 δισ. δολάρια, ενώ οι συνολικές απώλειες κεφαλαίων ξεπέρασαν το 50% από την αρχή του έτους.
Η κατάσταση έγινε τόσο κρίσιμη ώστε η Federal Reserve Bank of New York συνέβαλε στη διοργάνωση ιδιωτικής διάσωσης ύψους 3,6 δισ. δολαρίων από μεγάλες χρηματοπιστωτικές εταιρείες, προκειμένου να αποφευχθεί μια ανεξέλεγκτη ρευστοποίηση θέσεων που θα μπορούσε να μεταδώσει την κρίση σε ολόκληρη την αγορά.
Το σενάριο του 2000: Όταν έσκασε η φούσκα των dot-com
Εντελώς διαφορετική ήταν η κρίση που ακολούθησε το 2000, όταν κατέρρευσε η χρηματιστηριακή φούσκα των εταιρειών τεχνολογίας και του διαδικτύου.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η εκρηκτική ανάπτυξη του Internet είχε δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες για την αποκαλούμενη νέα οικονομία.
Επενδυτές και θεσμικά χαρτοφυλάκια τοποθετούσαν κεφάλαια σε εταιρείες τεχνολογίας, ακόμη και όταν αυτές δεν εμφάνιζαν ουσιαστικά έσοδα ή κερδοφορία.
Η άνοδος ήταν εντυπωσιακή. Ο Nasdaq ενισχύθηκε κατά 86% μόνο το 1999 και έφθασε στο ιστορικό υψηλό των 5.048 μονάδων στις 10 Μαρτίου 2000.
Όταν όμως οι προσδοκίες δεν επιβεβαιώθηκαν και οι επενδυτές άρχισαν να αμφισβητούν τις αποτιμήσεις, ακολούθησε μαζική έξοδος από τις τεχνολογικές μετοχές.
Μέχρι τον Οκτώβριο του 2002, ο Nasdaq είχε υποχωρήσει περίπου 77% από το υψηλό του, ενώ εκατοντάδες εταιρείες του κλάδου έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της χρηματιστηριακής τους αξίας ή οδηγήθηκαν σε κατάρρευση.
Γιατί έχει σημασία η σύγκριση για τη σημερινή Wall Street
Η διάκριση ανάμεσα στα δύο ιστορικά προηγούμενα είναι ουσιαστική για την αξιολόγηση των σημερινών χρηματιστηριακών κινδύνων.
Μια κρίση τύπου LTCM θα μπορούσε να συνδεθεί κυρίως με υπερβολική μόχλευση, συγκέντρωση θέσεων, προβλήματα ρευστότητας και αναγκαστικές ρευστοποιήσεις.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ακόμη και μια σχετικά περιορισμένη αρχική αναταραχή μπορεί να αποκτήσει ευρύτερες διαστάσεις, εάν πολλοί επενδυτές επιχειρήσουν ταυτόχρονα να περιορίσουν τον κίνδυνό τους.
Αντίθετα, μια επανάληψη του 2000 θα παρέπεμπε σε βαθύτερο πρόβλημα αποτιμήσεων. Δηλαδή, σε μια κατάσταση κατά την οποία οι τιμές των τεχνολογικών μετοχών έχουν απομακρυνθεί σημαντικά από τα θεμελιώδη οικονομικά μεγέθη των επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα να απαιτείται μακρά περίοδος προσαρμογής.
Σήμερα, η συζήτηση αφορά ιδιαίτερα τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες, τις επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη, τις υψηλές κεφαλαιοποιήσεις και τις τεράστιες προσδοκίες για τη μελλοντική κερδοφορία του κλάδου.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η αγορά απλώς απομακρύνεται από υπερβολικά αισιόδοξες προσδοκίες ή εάν έχουν συσσωρευτεί βαθύτεροι χρηματοοικονομικοί κίνδυνοι, οι οποίοι θα μπορούσαν να προκαλέσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Το μεγάλο στοίχημα των επενδυτών
Η αναφορά του επικεφαλής της Delta One της Goldman Sachs στην κρίση του LTCM, όπως μεταφέρεται από το ZeroHedge, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή διαφοροποιεί τη σημερινή συγκυρία από την κλασική εικόνα μιας φούσκας τεχνολογικών μετοχών.
Δεν σημαίνει ότι αποκλείεται μια μεγάλη διόρθωση στις τεχνολογικές μετοχές ή ότι οι σημερινές αποτιμήσεις είναι απαλλαγμένες από κινδύνους.
Αντίθετα, αναδεικνύει την ανάγκη να εξεταστεί όχι μόνο το ύψος των χρηματιστηριακών αποτιμήσεων, αλλά και η δομή των θέσεων που έχουν δημιουργηθεί στις αγορές.
Για τη Wall Street, το ζητούμενο είναι πλέον να διαπιστωθεί εάν η πρόσφατη αναταραχή αποτελεί μια προσωρινή αναπροσαρμογή των επενδυτικών χαρτοφυλακίων ή την αρχή μιας ευρύτερης διαδικασίας απομόχλευσης.
Και αυτή ακριβώς είναι η ουσία της σύγκρισης ανάμεσα στο 1998 και το 2000: άλλο μια κρίση ρευστότητας και μόχλευσης που απειλεί τη λειτουργία των αγορών και άλλο μια πολυετής κατάρρευση αποτιμήσεων που αλλάζει ριζικά τον επενδυτικό χάρτη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών