Το σκοτεινό σχέδιο «ουκρανοποίησης» της ηπείρου και ο εφιάλτης ενός πυρηνικού Αρμαγεδδώνα
Οι Ηνωμένες Πολιτείες προετοιμάζονται να θυσιάσουν την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Όταν το ουκρανικό ανθρώπινο δυναμικό εξαντληθεί στο πεδίο των μαχών, οι Ευρωπαίοι και τα εδάφη τους προορίζονται να γίνουν τα αμέσως επόμενα αναλώσιμα πιόνια σε έναν καταστροφικό πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, όπως αποκαλύπτει ο Thomas Fazi.
Επί δεκαετίες, ένα σκοτεινό δίκτυο ελίτ χειραγωγούσε κυβερνήσεις, καλλιεργούσε τη βάση για επιθετικούς πολέμους και οχυρωνόταν πίσω από ειδικά θεσπισμένους νομικούς μηχανισμούς για να εξασφαλίσει την απόλυτη ασυλία του.
Αυτή η ίδια ελίτ αντιμετωπίζει τώρα την κατάρρευση των χρηματοοικονομικών της εργαλείων, την αποτυχία των παραδοσιακών μηχανισμών ελέγχου και τη ραγδαία άνοδο δυνάμεων στις οποίες αδυνατεί πλέον να επιβληθεί.
Η απώλεια της εξουσίας αποτελεί γι' αυτήν υπαρξιακό εφιάλτη, καθώς θα ξεσκεπάσει εγκλήματα τα οποία, με βάση τα πρότυπα της Νυρεμβέργης, συνιστούν το απόλυτο διεθνές έγκλημα: τον σχεδιασμό και την εξαπόλυση επιθετικού πολέμου.
Η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, υποταγμένη και χειραγωγημένη, δεν υπηρετεί πλέον τα συμφέροντα των λαών της.
Η αφοσίωσή της στον Αμερικανό ηγεμόνα θυμίζει περισσότερο τη στάση μιας κακοποιημένης συζύγου παρά ενός ισότιμου εταίρου, όπως χαρακτηριστικά αποτυπώθηκε όταν ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Mark Rutte αποκάλεσε προκλητικά τον Trump «μπαμπά».
Η Ευρώπη μετατρέπεται αδίστακτα από σύμμαχος σε πόρο: οικονομικά κατεστραμμένη, πολιτικά εγκλωβισμένη και στρατιωτικά προετοιμασμένη να γίνει το πεδίο σφαγής όπου θα πληρωθεί το τίμημα της αμερικανικής αυτοκρατορικής παρακμής.
Το τελικό στάδιο αυτής της στρατηγικής προβλέπει μια ελεγχόμενη κλιμάκωση, στην οποία η αμερικανική επικράτεια θα παραμείνει στο απυρόβλητο, ενώ η Ευρώπη θα καεί στην πυρά τόσο ενός συμβατικού πολέμου φθοράς όσο και ενός ολοκληρωτικού πυρηνικού ολέθρου.
Η υπόθεση της «ουκρανοποίησης»
Υπάρχει μια εφιαλτική, συγκροτημένη λογική πίσω από τις ενέργειες της Ουάσιγκτον: η πλήρης «ουκρανοποίηση» της Ευρώπης.
Ο στόχος είναι η επίτευξη μιας κατάστασης όπου οι ευρωπαϊκές χώρες θα καταστούν τόσο φτωχές, τόσο αυστηρά ελεγχόμενες και τόσο τυφλωμένες από την προπαγάνδα, ώστε να μετατραπούν στην πρώτη γραμμή της αναμέτρησης.
Στην Ουκρανία αυτό επιτεύχθηκε μέσω της θεραπείας-σοκ του ΔΝΤ, της αποβιομηχάνισης και μιας πολυετούς εκστρατείας που τη μεταμόρφωσε σε αντιρωσικό προπύργιο.
Στην Ευρώπη, τα μέσα είναι το βίαιο ενεργειακό σοκ, η στερητική αποκοπή από τις φθηνές ρωσικές πρώτες ύλες, η ασταμάτητη οικονομική πίεση, ο επανεξοπλισμός υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και ένας ασφυκτικός πληροφοριακός πόλεμος.
Για να ολοκληρωθεί το σχέδιο, η ανεργία και η απελπισία πρέπει να εκτοξευθούν στα ύψη, ενώ μια «ρωσική επίθεση» πρέπει είτε να προκληθεί είτε να κατασκευαστεί τεχνητά.
Η πορεία αυτή οδηγεί απευθείας στον πυρηνικό εφιάλτη.
Η Αμερική στοχεύει να φέρει την Ευρώπη σε τέτοιο σημείο απελπισίας ώστε η ίδια η ήπειρος να επιζητήσει την κλιμάκωση.
Στη σκακιέρα των πυρηνικών εξοπλισμών, ο στόχος δεν είναι η αναμέτρηση μέχρι τέλους, αλλά η ώθηση του αντιπάλου σε θέση zugzwang, δηλαδή σε μια κατάσταση όπου κάθε διαθέσιμη κίνηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.
Όπως περιγράφει ο Ola Tunander στο έργο του «From US Horizontal Escalation to Russian Escalation Dominance», οι ΗΠΑ επικράτησαν στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου υπονομεύοντας τη σοβιετική ικανότητα «δεύτερου χτυπήματος» μέσω της υπεροχής των υποβρυχίων, διαλύοντας τη λογική της Αμοιβαία Εγγυημένης Καταστροφής (MAD).
Τότε, οι δυτικοί στρατηγοί θεώρησαν τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ως απόλυτη στρατιωτική νίκη που τους έδινε το αιώνιο δικαίωμα να υπαγορεύουν τους όρους τους.
Έτσι, η κατοπινή αποκατάσταση της ρωσικής κυριαρχίας από τον Putin εκλήφθηκε ως αδιανόητη αμφισβήτηση των δυτικών προνομίων.
Σήμερα όμως, οι συσχετισμοί έχουν ανατραπεί δραματικά.
Η Ρωσία όχι μόνο κάλυψε το χαμένο έδαφος στα υποβρύχια, αλλά ανέπτυξε τρομακτικούς υπερηχητικούς πυραύλους όπως οι Avangard, Tsirkon, Kinzhal και Oreshnik.
Αυτά τα όπλα πετούν με ασύλληπτες ταχύτητες και εκτελούν ελιγμούς που καθιστούν παντελώς άχρηστα τα αμυντικά συστήματα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Η ισχύς μετατοπίστηκε στη Μόσχα και οποιαδήποτε αμερικανική απόπειρα κάθετης κλιμάκωσης ενέχει πλέον τεράστιο ρίσκο για την ίδια την Ουάσιγκτον.
Έτσι, γεννήθηκε η νέα αδίστακτη αμερικανική στρατηγική: η μετατόπιση της σύγκρουσης σε έναν πυρηνικό πληρεξούσιο.
Μια Ευρώπη απεγνωσμένη, εξοπλισμένη με πυρηνικά όπλα ή συμμετέχουσα σε καθεστώς πυρηνικού διαμοιρασμού, θα κληθεί να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
Η απελπισία αυτή θα κορυφωθεί όταν ρωσικοί υπερηχητικοί πύραυλοι διαλύσουν ευρωπαϊκά εργοστάσια όπλων, όταν δεκάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι στρατιώτες ταφούν στα ουκρανικά χώματα και όταν τα ρωσικά στρατεύματα προελάσουν προς το Κίεβο ή τα πολωνικά σύνορα.
Τότε, η Ευρώπη θα αποκτήσει το ισχυρότερο κίνητρο να πατήσει το πυρηνικό κουμπί, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παρατηρούν από απόσταση με την άνεση της «εύλογης άρνησης».
Καθώς η Ευρώπη στερείται συμβατικών δυνάμεων —με τις εκτιμήσεις αξιωματούχων του ΝΑΤΟ να τοποθετούν οποιαδήποτε σοβαρή συμβατική ετοιμότητα μετά τα μέσα της δεκαετίας του 2030— τα πυρηνικά όπλα θα φαντάζουν ως η μόνη «γρήγορη λύση».
Ο επικίνδυνος ισχυρισμός της Δύσης ότι οι πυρηνικές προειδοποιήσεις του Putin είναι μια απλή «μπλόφα» χαμηλώνει επικίνδυνα το ψυχολογικό όριο της κλιμάκωσης.
Όπως απέδειξε ο Tunander, η αμερικανική «πυρηνική ομπρέλα» δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να ρισκάρει την καταστροφή αμερικανικών πόλεων χάριν των Ευρωπαίων συμμάχων.
Τα τακτικά πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ προορίζονταν εξαρχής για χρήση εντός της ευρωπαϊκής ηπείρου, ώστε η πυρηνική ανταλλαγή να περιοριστεί γεωγραφικά.
Τώρα που η αμερικανική κυριαρχία εξανεμίστηκε, η ομπρέλα προστασίας είναι ανύπαρκτη.
Αυτή η στρατηγική εγκλωβίζει τη Ρωσία σε ένα θανάσιμο δίλημμα.
Ο Sergey Karaganov υποστηρίζει ανοιχτά εδώ και χρόνια μια περιορισμένη πυρηνική επίθεση σε ευρωπαϊκούς στόχους για να υπάρξει τρόμος στις ευρωπαϊκές ελίτ και να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τον πόλεμο.
Όμως μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να πυροδοτήσει άμεση ευρωπαϊκή πυρηνική αντεπίθεση.
Η Μόσχα καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην ανοχή ενός απεγνωσμένου πυρηνικού μέτωπου στην Ευρώπη ή σε μια προληπτική κρούση που θα προκαλούσε την κλιμάκωση που η ίδια θέλει να αποφύγει.
Οι ΗΠΑ ποντάρουν ακριβώς σε αυτό το zugzwang, διατηρώντας τη Ρωσία υπό ασφυκτική πίεση χωρίς οι ίδιες να εμπλέκονται σε απευθείας στρατηγική αντιπαράθεση.
Ο απώτερος στόχος είναι να αναγκαστεί η Μόσχα να αποδεχθεί την «ήττα» που η Δύση θεωρεί ότι της χρωστάει από το 1991, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει την ολική καταστροφή της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Το μοτίβο της αυτοκρατορικής αλαζονείας
Αυτή η εφιαλτική προδοσία δεν αποτελεί το προϊόν μιας συνωμοσίας σε σκοτεινά δωμάτια, αλλά την αμείλικτη συνέπεια ενός συστήματος εξουσίας που καταρρέει.
Όπως αποκάλυψαν τα αρχεία Epstein, τα στεγανοποιημένα δίκτυα εξουσίας διατηρούν τα μυστικά τους όχι μέσω επίσημων συνωμοσιών, αλλά μέσω της κοινής ευαλωτότητας και του αμοιβαίου ιδιοτελούς συμφέροντος.
Όταν καριέρες, περιουσίες και ποινικές ευθύνες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, η διατήρηση του συστήματος με κάθε κόστος καθίσταται μοναδική επιλογή.
Επί δεκαετίες, ο δυτικός πυρήνας ζούσε από τη χρηματιστικοποίηση και την εξωτερική ανάθεση της παραγωγής.
Η σχεδόν κατάρρευση του 2008 αποκάλυψε τη σήψη.
Όπως απέδειξε ο Michael Hudson στο «Killing the Host», οι τράπεζες διασώθηκαν, το χρέος παρέμεινε, και τα μηδενικά επιτόκια μαζί με την ποσοτική χαλάρωση δημιούργησαν γιγαντιαίες φούσκες, πολιτική που επαναλήφθηκε σε τερατώδη κλίμακα κατά την περίοδο της COVID-19.
Την ίδια στιγμή, τα παραδοσιακά εργαλεία υποταγής καταρρέουν.
Το μοντέλο του οικονομικού εκτελεστή —χρέος, ιδιωτικοποιήσεις, πολιτική υπακοή— αποτυγχάνει παταγωδώς απέναντι σε κράτη με εναλλακτικές επιλογές.
Οι κυρώσεις που επρόκειτο να διαλύσουν τη ρωσική οικονομία και τορούβλι απέτυχαν πλήρως.
Το Ιράν άντεξε, ενώ η τεχνολογική κυριαρχία της Κίνας διέλυσε τον μύθο της μόνιμης δυτικής υπεροχής.
Ο Παγκόσμιος Νότος γυρίζει την πλάτη στη Δύση.
Οι ένοχοι στην κορυφή γνωρίζουν ότι έχουν αίμα στα χέρια τους.
Εκπρόσωποι του κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών έχουν μιλήσει με πρωτοφανή σκληρότητα.
Τον Αύγουστο του 2022, ο Zhao Lijian διέδωσε υλικό που ουσιαστικά κατηγορούσε τις ΗΠΑ ότι οργάνωσαν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ως επιχείρηση ψευδούς σημαίας για να δικαιολογήσουν τους επόμενους πολέμους, ενώ ο Wang Wenbin ζήτησε ανοιχτά τη διεθνή καταδίκη των αμερικανικών εγκλημάτων πολέμου, τονίζοντας ότι η δικαιοσύνη δεν θα αργήσει.
Το ποινικό μητρώο είναι βαρύ: κατασκευασμένες φρίκες όπως οι ψευδείς μαρτυρίες για τις θερμοκοιτίδες στο Κουβέιτ από την Hill & Knowlton, οι ανυπόστατοι ισχυρισμοί για βιασμούς με Viagra στη Λιβύη, τα κατασκευασμένα όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ, οι βίαιες αλλαγές καθεστώτων και η θέσπιση νόμων όπως ο Νόμος Εισβολής της Χάγης για την προστασία του αμερικανικού προσωπικού από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Γνωρίζοντας ότι η πτώση της ηγεμονίας σημαίνει την παραπομπή τους για εγκλήματα πολέμου, οι ελίτ είναι έτοιμες να ρισκάρουν τα πάντα.
Ο κανιβαλισμός των υποτελών και η καταστροφή της Ευρώπης
Η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως εταίρος, αλλά ως λεία.
Οι ΗΠΑ επένδυσαν τεράστια ποσά στην εγχώρια παραγωγή ενέργειας για να αντέξουν την αναμενόμενη κατάρρευση των εξαγωγών από τον Περσικό Κόλπο, προετοιμάζοντας τη σύγκρουση βάσει του σχεδίου του Brookings Institution από το 2009 με τίτλο «Which Path to Persia?». Χρησιμοποιώντας το Ισραήλ ως μοχλό, κλιμακώνουν διαρκώς την ένταση.
Η εξαρτημένη Ευρώπη θα δεχθεί το τελειωτικό χτύπημα όταν, σε περίπτωση κρίσης στον Κόλπο ή στο Στενό του Hormuz και την Ερυθρά Θάλασσα, η Ουάσιγκτον κλείσει τις κάνουλες της ενέργειας για να καλύψει τις δικές της ανάγκες.
Το ενεργειακό σοκ θα επιταχύνει δραματικά την «ουκρανοποίηση» της Ευρώπης, όπως και της Ιαπωνίας, των Φιλιππίνων και της Νότιας Κορέας, μετατρέποντάς τες σε αναλώσιμα προπύργια.
Στο πλαίσιο αυτό, η ανατίναξη των αγωγών Nord Stream παίρνει μια τρομακτική διάσταση. Ο Biden είχε απειλήσει ανοιχτά με την καταστροφή του αγωγού, ενώ οι Blinken και Nuland πανηγύρισαν απροκάλυπτα μετά το χτύπημα.
Η Σουηδία, η Δανία και η Γερμανία κουκούλωσαν τις έρευνές τους επικαλούμενες την εθνική ασφάλεια, εξασφαλίζοντας ότι τα ευρήματα δεν θα έβλεπαν ποτέ το φως της δημοσιότητας.
Οι προειδοποιήσεις για αυτή την καταστροφική πορεία υπήρχαν εδώ και δεκαετίες.
Το 2008, ο τότε πρέσβης στη Μόσχα και μετέπειτα διευθυντής της CIA William Burns έστελνε το ιστορικό τηλεγράφημα «Όχι σημαίνει όχι», προειδοποιώντας ότι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία αποτελεί την απόλυτη κόκκινη γραμμή που θα μπορούσε να οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο και ρωσική επέμβαση.
Δέκα χρόνια νωρίτερα, ο George Kennan χαρακτήριζε την επέκταση του ΝΑΤΟ ως το πιο μοιραίο λάθος της αμερικανικής πολιτικής, ενώ αναλυτές όπως οι Stephen Cohen και John Mearsheimer έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου.
Οι προειδοποιήσεις αγνοήθηκαν εσκεμμένα.
Πώς οι ΗΠΑ έλεγξαν τις ευρωπαϊκές ελίτ και η επιβολή του τρόμου
Η στάση των Ευρωπαίων ηγετών, που καταστρέφουν τις ίδιες τις χώρες τους αγνοώντας τη στρατιωτική και πυρηνική ισχύ της Ρωσίας —την οποία ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ Στρατηγός Christopher Cavoli περιγράφει ως τρομερή και αλώβητη—, εξηγείται μέσα από τη συστηματική αμερικανική διείσδυση.
Όπως σημειώνει ο πολεμικός ανταποκριτής Patrick Baab, οι ευρωπαϊκές ελίτ χρειάζονται τη σύγκρουση για την πολιτική τους επιβίωση, ενώ ορισμένοι Γερμανικοί κύκλοι διακατέχονται από μια λανθάνουσα επιθυμία εκδίκησης για ιστορικές ήττες όπως το Στάλινγκραντ.
Όμως η κύρια αιτία είναι η σκόπιμη χειραγώγηση.
Ο Συνταγματάρχης Lawrence Wilkerson, πρώην αρχηγός του επιτελείου του Colin Powell, αποκαλύπτει πώς οι ΗΠΑ επέβαλαν την ευρωπαϊκή υπακοή.
Μέσω των «έγχρωμων επαναστάσεων», της CIA, της USAID και δικτύων ΜΚΟ, η Ουάσιγκτον επέβαλε τη θέληση φιλοΝΑΤΟϊκών μειονοτήτων σε χώρες όπως το Μαυροβούνιο και η Αλβανία, ενώ εκπαίδευε και προωθούσε μαριονέτες-ηγέτες, διαγράφοντας όσους δεν συμμορφώνονταν.
Αυτό το μοτίβο περιέγραψε και ο Συνταγματάρχης L. Fletcher Prouty στο βιβλίο του «The Secret Team». Μέσω των Προγραμμάτων Στρατιωτικής Βοήθειας, η «Μυστική Ομάδα» της CIA και των στρατιωτικών στελεχών αποσύνδεσε τις ένοπλες δυνάμεις των χωρών από τον πολιτικό έλεγχο.
Οι στρατιωτικές δομές της Ευρώπης ενσωματώθηκαν πλήρως στο ΝΑΤΟ, χάνοντας την εθνική τους κυριαρχία.
Όταν η πειθώ δεν αρκούσε, χρησιμοποιούνταν ακραίες μέθοδοι: από τα τρομοκρατικά δίκτυα Gladio που αιματοκύλησαν την Ευρώπη για να ανακόψουν την Αριστερά, μέχρι τις σκοτεινές δολοφονίες ηγετών που επιζητούσαν ανεξάρτητη πορεία, όπως οι Aldo Moro, Olof Palme και Alfred Herrhausen.
Η παρακολούθηση της Angela Merkel από την NSA και η προώθηση ατλαντιστών μέσω προγραμμάτων όπως οι Young Global Leaders του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ εξασφάλισαν τον πλήρη έλεγχο των ευρωπαϊκών θεσμών.
Η ίδια τακτική που κατέστρεψε την Ουκρανία εφαρμόζεται τώρα στην Ευρώπη.
Στην Ουκρανία, η βιομηχανία διαλύθηκε, τα κόμματα της αντιπολίτευσης απαγορεύτηκαν, τα ρωσόφωνα μέσα φιμώθηκαν και ο πληθυσμός υπέστη πλήρη πλύση εγκεφάλου.
Στην Ευρώπη, η αποβιομηχάνιση, οι εξοργιστικές τιμές ενέργειας και η πτώση του βιοτικού επιπέδου δημιουργούν τις ίδιες συνθήκες απελπισίας.
Παράλληλα, διεξάγεται μια πρωτοφανής εκστρατεία απανθρωποποίησης των Ρώσων, όπως αποτυπώνεται στα δημοσιεύματα μέσων όπως η Swedish Express.
Ρώσοι αθλητές, καλλιτέχνες, ακόμα και ζώα υπόκεινται σε συλλογική τιμωρία, ενώ τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν απαγορευτεί στην ΕΕ. Όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την επίσημη γραμμή εξοντώνεται επαγγελματικά και κοινωνικά.
Στο στόχαστρο βρέθηκε ο βετεράνος αναλυτής Jacques Baud στις Βρυξέλλες, στον οποίο η ΕΕ επέβαλε κυρώσεις και δέσμευση περιουσίας τον Δεκέμβριο του 2025 χωρίς καμία δικαστική διαδικασία, απλώς και μόνο για τις αναλύσεις του.
Στη Σουηδία, η ακαδημαϊκός Frida Stranne υπέστη ανηλεή εκστρατεία δυσφήμισης, ενώ στη Νορβηγία ο καθηγητής Glenn Diesen δέχεται αφόρητες πιέσεις απόλυσης και συκοφαντίες ως «προπαγανδιστής του Κρεμλίνου».
Το μήνυμα είναι σαφές: η απόκλιση θεωρείται προδοσία.
Όταν η οικονομική εξαθλίωση, ο πληροφοριακός αποκλεισμός και ο κατασκευασμένος τρόμος φτάσουν στο σημείο βρασμού, το πολιτικό εμπόδιο για την αποστολή των Ευρωπαίων πολιτών στη σφαγή θα εξαφανιστεί.
Πυρηνικός πόλεμος δι' αντιπροσώπων: Η Ευρώπη ως πεδίο πυρηνικής σφαγής
Η τελική πράξη του δράματος προβλέπει τη μετατροπή της Ευρώπης σε ένα αναλώσιμο πυρηνικό μέτωπο.
Είτε μέσω των αμερικανικών πυρηνικών βομβών που στοιχίζονται υπό τις συμφωνίες του ΝΑΤΟ είτε μέσω αυτόνομων ευρωπαϊκών δυνατοτήτων, οι Ευρωπαίοι πιλότοι θα είναι αυτοί που θα κληθούν να πατήσουν τη σκανδάλη.
Μια πυρηνική επίθεση από σκανδιναβικό ή γερμανικό έδαφος εναντίον της Αγίας Πετρούπολης ή της Μόσχας θα προκαλέσει την άμεση ρωσική ολοκληρωτική απάντηση εναντίον των ευρωπαϊκών χωρών που εξαπέλυσαν την επίθεση.
Ωστόσο, μια τέτοια εξέλιξη δεν θα υποχρέωνε αυτόματα τη Ρωσία να επιτεθεί στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Με αυτόν τον τρόπο, οι Αμερικανοί στρατηγοί ελπίζουν ότι θα καταφέρουν το καταστροφικό χτύπημα στη Ρωσία, αφήνοντας την Ευρώπη να γίνει στάχτη, ενώ η δική τους ηπειρωτική χώρα θα παραμείνει ανέγγιχτη.
Το εφιαλτικό αυτό σενάριο φέρνει την ανθρωπότητα ένα βήμα πριν την ολική εξαφάνιση, με την Ευρώπη στον ρόλο του απόλυτου θύματος.
www.bankingnews.gr
Όταν το ουκρανικό ανθρώπινο δυναμικό εξαντληθεί στο πεδίο των μαχών, οι Ευρωπαίοι και τα εδάφη τους προορίζονται να γίνουν τα αμέσως επόμενα αναλώσιμα πιόνια σε έναν καταστροφικό πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, όπως αποκαλύπτει ο Thomas Fazi.
Επί δεκαετίες, ένα σκοτεινό δίκτυο ελίτ χειραγωγούσε κυβερνήσεις, καλλιεργούσε τη βάση για επιθετικούς πολέμους και οχυρωνόταν πίσω από ειδικά θεσπισμένους νομικούς μηχανισμούς για να εξασφαλίσει την απόλυτη ασυλία του.
Αυτή η ίδια ελίτ αντιμετωπίζει τώρα την κατάρρευση των χρηματοοικονομικών της εργαλείων, την αποτυχία των παραδοσιακών μηχανισμών ελέγχου και τη ραγδαία άνοδο δυνάμεων στις οποίες αδυνατεί πλέον να επιβληθεί.
Η απώλεια της εξουσίας αποτελεί γι' αυτήν υπαρξιακό εφιάλτη, καθώς θα ξεσκεπάσει εγκλήματα τα οποία, με βάση τα πρότυπα της Νυρεμβέργης, συνιστούν το απόλυτο διεθνές έγκλημα: τον σχεδιασμό και την εξαπόλυση επιθετικού πολέμου.
Η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, υποταγμένη και χειραγωγημένη, δεν υπηρετεί πλέον τα συμφέροντα των λαών της.
Η αφοσίωσή της στον Αμερικανό ηγεμόνα θυμίζει περισσότερο τη στάση μιας κακοποιημένης συζύγου παρά ενός ισότιμου εταίρου, όπως χαρακτηριστικά αποτυπώθηκε όταν ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Mark Rutte αποκάλεσε προκλητικά τον Trump «μπαμπά».
Η Ευρώπη μετατρέπεται αδίστακτα από σύμμαχος σε πόρο: οικονομικά κατεστραμμένη, πολιτικά εγκλωβισμένη και στρατιωτικά προετοιμασμένη να γίνει το πεδίο σφαγής όπου θα πληρωθεί το τίμημα της αμερικανικής αυτοκρατορικής παρακμής.
Το τελικό στάδιο αυτής της στρατηγικής προβλέπει μια ελεγχόμενη κλιμάκωση, στην οποία η αμερικανική επικράτεια θα παραμείνει στο απυρόβλητο, ενώ η Ευρώπη θα καεί στην πυρά τόσο ενός συμβατικού πολέμου φθοράς όσο και ενός ολοκληρωτικού πυρηνικού ολέθρου.
Fantastic piece!
— Thomas Fazi (@battleforeurope) September 28, 2026
“I argue that the United States is deliberately preparing to sacrifice Europe. When Ukrainian manpower is exhausted, European men and European territory are to become the next expendable resource in a proxy war against Russia.
For decades a networked elite has… pic.twitter.com/cpzANIH1Q8
Η υπόθεση της «ουκρανοποίησης»
Υπάρχει μια εφιαλτική, συγκροτημένη λογική πίσω από τις ενέργειες της Ουάσιγκτον: η πλήρης «ουκρανοποίηση» της Ευρώπης.
Ο στόχος είναι η επίτευξη μιας κατάστασης όπου οι ευρωπαϊκές χώρες θα καταστούν τόσο φτωχές, τόσο αυστηρά ελεγχόμενες και τόσο τυφλωμένες από την προπαγάνδα, ώστε να μετατραπούν στην πρώτη γραμμή της αναμέτρησης.
Στην Ουκρανία αυτό επιτεύχθηκε μέσω της θεραπείας-σοκ του ΔΝΤ, της αποβιομηχάνισης και μιας πολυετούς εκστρατείας που τη μεταμόρφωσε σε αντιρωσικό προπύργιο.
Στην Ευρώπη, τα μέσα είναι το βίαιο ενεργειακό σοκ, η στερητική αποκοπή από τις φθηνές ρωσικές πρώτες ύλες, η ασταμάτητη οικονομική πίεση, ο επανεξοπλισμός υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και ένας ασφυκτικός πληροφοριακός πόλεμος.
Για να ολοκληρωθεί το σχέδιο, η ανεργία και η απελπισία πρέπει να εκτοξευθούν στα ύψη, ενώ μια «ρωσική επίθεση» πρέπει είτε να προκληθεί είτε να κατασκευαστεί τεχνητά.
Η πορεία αυτή οδηγεί απευθείας στον πυρηνικό εφιάλτη.
Η Αμερική στοχεύει να φέρει την Ευρώπη σε τέτοιο σημείο απελπισίας ώστε η ίδια η ήπειρος να επιζητήσει την κλιμάκωση.
Στη σκακιέρα των πυρηνικών εξοπλισμών, ο στόχος δεν είναι η αναμέτρηση μέχρι τέλους, αλλά η ώθηση του αντιπάλου σε θέση zugzwang, δηλαδή σε μια κατάσταση όπου κάθε διαθέσιμη κίνηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.
Όπως περιγράφει ο Ola Tunander στο έργο του «From US Horizontal Escalation to Russian Escalation Dominance», οι ΗΠΑ επικράτησαν στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου υπονομεύοντας τη σοβιετική ικανότητα «δεύτερου χτυπήματος» μέσω της υπεροχής των υποβρυχίων, διαλύοντας τη λογική της Αμοιβαία Εγγυημένης Καταστροφής (MAD).
Τότε, οι δυτικοί στρατηγοί θεώρησαν τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ως απόλυτη στρατιωτική νίκη που τους έδινε το αιώνιο δικαίωμα να υπαγορεύουν τους όρους τους.
Έτσι, η κατοπινή αποκατάσταση της ρωσικής κυριαρχίας από τον Putin εκλήφθηκε ως αδιανόητη αμφισβήτηση των δυτικών προνομίων.
Σήμερα όμως, οι συσχετισμοί έχουν ανατραπεί δραματικά.
Η Ρωσία όχι μόνο κάλυψε το χαμένο έδαφος στα υποβρύχια, αλλά ανέπτυξε τρομακτικούς υπερηχητικούς πυραύλους όπως οι Avangard, Tsirkon, Kinzhal και Oreshnik.
Αυτά τα όπλα πετούν με ασύλληπτες ταχύτητες και εκτελούν ελιγμούς που καθιστούν παντελώς άχρηστα τα αμυντικά συστήματα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Η ισχύς μετατοπίστηκε στη Μόσχα και οποιαδήποτε αμερικανική απόπειρα κάθετης κλιμάκωσης ενέχει πλέον τεράστιο ρίσκο για την ίδια την Ουάσιγκτον.
Έτσι, γεννήθηκε η νέα αδίστακτη αμερικανική στρατηγική: η μετατόπιση της σύγκρουσης σε έναν πυρηνικό πληρεξούσιο.
Μια Ευρώπη απεγνωσμένη, εξοπλισμένη με πυρηνικά όπλα ή συμμετέχουσα σε καθεστώς πυρηνικού διαμοιρασμού, θα κληθεί να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
Η απελπισία αυτή θα κορυφωθεί όταν ρωσικοί υπερηχητικοί πύραυλοι διαλύσουν ευρωπαϊκά εργοστάσια όπλων, όταν δεκάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι στρατιώτες ταφούν στα ουκρανικά χώματα και όταν τα ρωσικά στρατεύματα προελάσουν προς το Κίεβο ή τα πολωνικά σύνορα.
Τότε, η Ευρώπη θα αποκτήσει το ισχυρότερο κίνητρο να πατήσει το πυρηνικό κουμπί, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παρατηρούν από απόσταση με την άνεση της «εύλογης άρνησης».
Καθώς η Ευρώπη στερείται συμβατικών δυνάμεων —με τις εκτιμήσεις αξιωματούχων του ΝΑΤΟ να τοποθετούν οποιαδήποτε σοβαρή συμβατική ετοιμότητα μετά τα μέσα της δεκαετίας του 2030— τα πυρηνικά όπλα θα φαντάζουν ως η μόνη «γρήγορη λύση».
Ο επικίνδυνος ισχυρισμός της Δύσης ότι οι πυρηνικές προειδοποιήσεις του Putin είναι μια απλή «μπλόφα» χαμηλώνει επικίνδυνα το ψυχολογικό όριο της κλιμάκωσης.
Όπως απέδειξε ο Tunander, η αμερικανική «πυρηνική ομπρέλα» δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να ρισκάρει την καταστροφή αμερικανικών πόλεων χάριν των Ευρωπαίων συμμάχων.
Τα τακτικά πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ προορίζονταν εξαρχής για χρήση εντός της ευρωπαϊκής ηπείρου, ώστε η πυρηνική ανταλλαγή να περιοριστεί γεωγραφικά.
Τώρα που η αμερικανική κυριαρχία εξανεμίστηκε, η ομπρέλα προστασίας είναι ανύπαρκτη.
Αυτή η στρατηγική εγκλωβίζει τη Ρωσία σε ένα θανάσιμο δίλημμα.
Ο Sergey Karaganov υποστηρίζει ανοιχτά εδώ και χρόνια μια περιορισμένη πυρηνική επίθεση σε ευρωπαϊκούς στόχους για να υπάρξει τρόμος στις ευρωπαϊκές ελίτ και να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τον πόλεμο.
Όμως μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να πυροδοτήσει άμεση ευρωπαϊκή πυρηνική αντεπίθεση.
Η Μόσχα καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην ανοχή ενός απεγνωσμένου πυρηνικού μέτωπου στην Ευρώπη ή σε μια προληπτική κρούση που θα προκαλούσε την κλιμάκωση που η ίδια θέλει να αποφύγει.
Οι ΗΠΑ ποντάρουν ακριβώς σε αυτό το zugzwang, διατηρώντας τη Ρωσία υπό ασφυκτική πίεση χωρίς οι ίδιες να εμπλέκονται σε απευθείας στρατηγική αντιπαράθεση.
Ο απώτερος στόχος είναι να αναγκαστεί η Μόσχα να αποδεχθεί την «ήττα» που η Δύση θεωρεί ότι της χρωστάει από το 1991, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει την ολική καταστροφή της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Το μοτίβο της αυτοκρατορικής αλαζονείας
Αυτή η εφιαλτική προδοσία δεν αποτελεί το προϊόν μιας συνωμοσίας σε σκοτεινά δωμάτια, αλλά την αμείλικτη συνέπεια ενός συστήματος εξουσίας που καταρρέει.
Όπως αποκάλυψαν τα αρχεία Epstein, τα στεγανοποιημένα δίκτυα εξουσίας διατηρούν τα μυστικά τους όχι μέσω επίσημων συνωμοσιών, αλλά μέσω της κοινής ευαλωτότητας και του αμοιβαίου ιδιοτελούς συμφέροντος.
Όταν καριέρες, περιουσίες και ποινικές ευθύνες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, η διατήρηση του συστήματος με κάθε κόστος καθίσταται μοναδική επιλογή.
Επί δεκαετίες, ο δυτικός πυρήνας ζούσε από τη χρηματιστικοποίηση και την εξωτερική ανάθεση της παραγωγής.
Η σχεδόν κατάρρευση του 2008 αποκάλυψε τη σήψη.
Όπως απέδειξε ο Michael Hudson στο «Killing the Host», οι τράπεζες διασώθηκαν, το χρέος παρέμεινε, και τα μηδενικά επιτόκια μαζί με την ποσοτική χαλάρωση δημιούργησαν γιγαντιαίες φούσκες, πολιτική που επαναλήφθηκε σε τερατώδη κλίμακα κατά την περίοδο της COVID-19.
Την ίδια στιγμή, τα παραδοσιακά εργαλεία υποταγής καταρρέουν.
Το μοντέλο του οικονομικού εκτελεστή —χρέος, ιδιωτικοποιήσεις, πολιτική υπακοή— αποτυγχάνει παταγωδώς απέναντι σε κράτη με εναλλακτικές επιλογές.
Οι κυρώσεις που επρόκειτο να διαλύσουν τη ρωσική οικονομία και τορούβλι απέτυχαν πλήρως.
Το Ιράν άντεξε, ενώ η τεχνολογική κυριαρχία της Κίνας διέλυσε τον μύθο της μόνιμης δυτικής υπεροχής.
Ο Παγκόσμιος Νότος γυρίζει την πλάτη στη Δύση.
Οι ένοχοι στην κορυφή γνωρίζουν ότι έχουν αίμα στα χέρια τους.
Εκπρόσωποι του κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών έχουν μιλήσει με πρωτοφανή σκληρότητα.
Τον Αύγουστο του 2022, ο Zhao Lijian διέδωσε υλικό που ουσιαστικά κατηγορούσε τις ΗΠΑ ότι οργάνωσαν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ως επιχείρηση ψευδούς σημαίας για να δικαιολογήσουν τους επόμενους πολέμους, ενώ ο Wang Wenbin ζήτησε ανοιχτά τη διεθνή καταδίκη των αμερικανικών εγκλημάτων πολέμου, τονίζοντας ότι η δικαιοσύνη δεν θα αργήσει.
Το ποινικό μητρώο είναι βαρύ: κατασκευασμένες φρίκες όπως οι ψευδείς μαρτυρίες για τις θερμοκοιτίδες στο Κουβέιτ από την Hill & Knowlton, οι ανυπόστατοι ισχυρισμοί για βιασμούς με Viagra στη Λιβύη, τα κατασκευασμένα όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ, οι βίαιες αλλαγές καθεστώτων και η θέσπιση νόμων όπως ο Νόμος Εισβολής της Χάγης για την προστασία του αμερικανικού προσωπικού από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Γνωρίζοντας ότι η πτώση της ηγεμονίας σημαίνει την παραπομπή τους για εγκλήματα πολέμου, οι ελίτ είναι έτοιμες να ρισκάρουν τα πάντα.
Ο κανιβαλισμός των υποτελών και η καταστροφή της Ευρώπης
Η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως εταίρος, αλλά ως λεία.
Οι ΗΠΑ επένδυσαν τεράστια ποσά στην εγχώρια παραγωγή ενέργειας για να αντέξουν την αναμενόμενη κατάρρευση των εξαγωγών από τον Περσικό Κόλπο, προετοιμάζοντας τη σύγκρουση βάσει του σχεδίου του Brookings Institution από το 2009 με τίτλο «Which Path to Persia?». Χρησιμοποιώντας το Ισραήλ ως μοχλό, κλιμακώνουν διαρκώς την ένταση.
Η εξαρτημένη Ευρώπη θα δεχθεί το τελειωτικό χτύπημα όταν, σε περίπτωση κρίσης στον Κόλπο ή στο Στενό του Hormuz και την Ερυθρά Θάλασσα, η Ουάσιγκτον κλείσει τις κάνουλες της ενέργειας για να καλύψει τις δικές της ανάγκες.
Το ενεργειακό σοκ θα επιταχύνει δραματικά την «ουκρανοποίηση» της Ευρώπης, όπως και της Ιαπωνίας, των Φιλιππίνων και της Νότιας Κορέας, μετατρέποντάς τες σε αναλώσιμα προπύργια.
Στο πλαίσιο αυτό, η ανατίναξη των αγωγών Nord Stream παίρνει μια τρομακτική διάσταση. Ο Biden είχε απειλήσει ανοιχτά με την καταστροφή του αγωγού, ενώ οι Blinken και Nuland πανηγύρισαν απροκάλυπτα μετά το χτύπημα.
Η Σουηδία, η Δανία και η Γερμανία κουκούλωσαν τις έρευνές τους επικαλούμενες την εθνική ασφάλεια, εξασφαλίζοντας ότι τα ευρήματα δεν θα έβλεπαν ποτέ το φως της δημοσιότητας.
Οι προειδοποιήσεις για αυτή την καταστροφική πορεία υπήρχαν εδώ και δεκαετίες.
Το 2008, ο τότε πρέσβης στη Μόσχα και μετέπειτα διευθυντής της CIA William Burns έστελνε το ιστορικό τηλεγράφημα «Όχι σημαίνει όχι», προειδοποιώντας ότι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία αποτελεί την απόλυτη κόκκινη γραμμή που θα μπορούσε να οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο και ρωσική επέμβαση.
Δέκα χρόνια νωρίτερα, ο George Kennan χαρακτήριζε την επέκταση του ΝΑΤΟ ως το πιο μοιραίο λάθος της αμερικανικής πολιτικής, ενώ αναλυτές όπως οι Stephen Cohen και John Mearsheimer έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου.
Οι προειδοποιήσεις αγνοήθηκαν εσκεμμένα.
Πώς οι ΗΠΑ έλεγξαν τις ευρωπαϊκές ελίτ και η επιβολή του τρόμου
Η στάση των Ευρωπαίων ηγετών, που καταστρέφουν τις ίδιες τις χώρες τους αγνοώντας τη στρατιωτική και πυρηνική ισχύ της Ρωσίας —την οποία ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ Στρατηγός Christopher Cavoli περιγράφει ως τρομερή και αλώβητη—, εξηγείται μέσα από τη συστηματική αμερικανική διείσδυση.
Όπως σημειώνει ο πολεμικός ανταποκριτής Patrick Baab, οι ευρωπαϊκές ελίτ χρειάζονται τη σύγκρουση για την πολιτική τους επιβίωση, ενώ ορισμένοι Γερμανικοί κύκλοι διακατέχονται από μια λανθάνουσα επιθυμία εκδίκησης για ιστορικές ήττες όπως το Στάλινγκραντ.
Όμως η κύρια αιτία είναι η σκόπιμη χειραγώγηση.
Ο Συνταγματάρχης Lawrence Wilkerson, πρώην αρχηγός του επιτελείου του Colin Powell, αποκαλύπτει πώς οι ΗΠΑ επέβαλαν την ευρωπαϊκή υπακοή.
Μέσω των «έγχρωμων επαναστάσεων», της CIA, της USAID και δικτύων ΜΚΟ, η Ουάσιγκτον επέβαλε τη θέληση φιλοΝΑΤΟϊκών μειονοτήτων σε χώρες όπως το Μαυροβούνιο και η Αλβανία, ενώ εκπαίδευε και προωθούσε μαριονέτες-ηγέτες, διαγράφοντας όσους δεν συμμορφώνονταν.
Αυτό το μοτίβο περιέγραψε και ο Συνταγματάρχης L. Fletcher Prouty στο βιβλίο του «The Secret Team». Μέσω των Προγραμμάτων Στρατιωτικής Βοήθειας, η «Μυστική Ομάδα» της CIA και των στρατιωτικών στελεχών αποσύνδεσε τις ένοπλες δυνάμεις των χωρών από τον πολιτικό έλεγχο.
Οι στρατιωτικές δομές της Ευρώπης ενσωματώθηκαν πλήρως στο ΝΑΤΟ, χάνοντας την εθνική τους κυριαρχία.
Όταν η πειθώ δεν αρκούσε, χρησιμοποιούνταν ακραίες μέθοδοι: από τα τρομοκρατικά δίκτυα Gladio που αιματοκύλησαν την Ευρώπη για να ανακόψουν την Αριστερά, μέχρι τις σκοτεινές δολοφονίες ηγετών που επιζητούσαν ανεξάρτητη πορεία, όπως οι Aldo Moro, Olof Palme και Alfred Herrhausen.
Η παρακολούθηση της Angela Merkel από την NSA και η προώθηση ατλαντιστών μέσω προγραμμάτων όπως οι Young Global Leaders του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ εξασφάλισαν τον πλήρη έλεγχο των ευρωπαϊκών θεσμών.
Η ίδια τακτική που κατέστρεψε την Ουκρανία εφαρμόζεται τώρα στην Ευρώπη.
Στην Ουκρανία, η βιομηχανία διαλύθηκε, τα κόμματα της αντιπολίτευσης απαγορεύτηκαν, τα ρωσόφωνα μέσα φιμώθηκαν και ο πληθυσμός υπέστη πλήρη πλύση εγκεφάλου.
Στην Ευρώπη, η αποβιομηχάνιση, οι εξοργιστικές τιμές ενέργειας και η πτώση του βιοτικού επιπέδου δημιουργούν τις ίδιες συνθήκες απελπισίας.
Παράλληλα, διεξάγεται μια πρωτοφανής εκστρατεία απανθρωποποίησης των Ρώσων, όπως αποτυπώνεται στα δημοσιεύματα μέσων όπως η Swedish Express.
Ρώσοι αθλητές, καλλιτέχνες, ακόμα και ζώα υπόκεινται σε συλλογική τιμωρία, ενώ τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν απαγορευτεί στην ΕΕ. Όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την επίσημη γραμμή εξοντώνεται επαγγελματικά και κοινωνικά.
Στο στόχαστρο βρέθηκε ο βετεράνος αναλυτής Jacques Baud στις Βρυξέλλες, στον οποίο η ΕΕ επέβαλε κυρώσεις και δέσμευση περιουσίας τον Δεκέμβριο του 2025 χωρίς καμία δικαστική διαδικασία, απλώς και μόνο για τις αναλύσεις του.
Στη Σουηδία, η ακαδημαϊκός Frida Stranne υπέστη ανηλεή εκστρατεία δυσφήμισης, ενώ στη Νορβηγία ο καθηγητής Glenn Diesen δέχεται αφόρητες πιέσεις απόλυσης και συκοφαντίες ως «προπαγανδιστής του Κρεμλίνου».
Το μήνυμα είναι σαφές: η απόκλιση θεωρείται προδοσία.
Όταν η οικονομική εξαθλίωση, ο πληροφοριακός αποκλεισμός και ο κατασκευασμένος τρόμος φτάσουν στο σημείο βρασμού, το πολιτικό εμπόδιο για την αποστολή των Ευρωπαίων πολιτών στη σφαγή θα εξαφανιστεί.
Πυρηνικός πόλεμος δι' αντιπροσώπων: Η Ευρώπη ως πεδίο πυρηνικής σφαγής
Η τελική πράξη του δράματος προβλέπει τη μετατροπή της Ευρώπης σε ένα αναλώσιμο πυρηνικό μέτωπο.
Είτε μέσω των αμερικανικών πυρηνικών βομβών που στοιχίζονται υπό τις συμφωνίες του ΝΑΤΟ είτε μέσω αυτόνομων ευρωπαϊκών δυνατοτήτων, οι Ευρωπαίοι πιλότοι θα είναι αυτοί που θα κληθούν να πατήσουν τη σκανδάλη.
Μια πυρηνική επίθεση από σκανδιναβικό ή γερμανικό έδαφος εναντίον της Αγίας Πετρούπολης ή της Μόσχας θα προκαλέσει την άμεση ρωσική ολοκληρωτική απάντηση εναντίον των ευρωπαϊκών χωρών που εξαπέλυσαν την επίθεση.
Ωστόσο, μια τέτοια εξέλιξη δεν θα υποχρέωνε αυτόματα τη Ρωσία να επιτεθεί στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Με αυτόν τον τρόπο, οι Αμερικανοί στρατηγοί ελπίζουν ότι θα καταφέρουν το καταστροφικό χτύπημα στη Ρωσία, αφήνοντας την Ευρώπη να γίνει στάχτη, ενώ η δική τους ηπειρωτική χώρα θα παραμείνει ανέγγιχτη.
Το εφιαλτικό αυτό σενάριο φέρνει την ανθρωπότητα ένα βήμα πριν την ολική εξαφάνιση, με την Ευρώπη στον ρόλο του απόλυτου θύματος.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών